Film miał początkowo stanowić luźno powiązany zlepek piosenek śpiewanych w okupowanej Warszawie. Twórcom filmu (reżyserował Leonard Buczkowski) udało się jednak historie związane z poszczególnymi piosenkami połączyć w zwartą fabułę, opisującą wojenne losy rodzeństwa Romana i Haliny Tokarskich (Danuta Szaflarska i Jerzy Duszyński). Film rozpoczyna się od ogłoszenia umieszczonego w gazecie przez atelier Filmu Polskiego: „Zakazane piosenki śpiewane w czasie okupacji przez zespoły muzyczne, śpiewaków ulicznych i podwórzowych zakupi Film Polski”. Na ogłoszenie odpowiada Roman Tokarski przychodząc do studia z zestawem piosenek. Grając i śpiewając odtwarza swoje wojenne losy w okupowanej Warszawie, w tym także udział w leśnej partyzantce i Powstaniu Warszawskim.
W jednej z pierwszych scen w kadrze pojawia się wspomniane wcześniej ogłoszenie Filmu Polskiego z siedzibą przy ul. Łąkowej 29 oraz sam budynek studia filmowego (zdj.1 i 2). Warto pamiętać że budynek studia to dawna hala sportowa, zaadaptowana po wojnie na potrzeby kinematografii. Do dzisiaj w tym miejscu znajdują się instytucje związane z filmem.
Również ostatnia scena filmu, przedstawiająca triumfalny przemarsz oddziałów polskich wracających z wojny, kręcona była w Łodzi, w parku im. Poniatowskiego (zdj.3).
